اگرچه در چند روز از سال به مناسبتهای مختلفی همچون؛ روز درختکاری، روزهوای پاک، روز محیط زیست، روز زمین پاک و غیره ضرورت حفاظت از منابع طبیعی بیشتر از قبل مورد توجه قرار میگیرد اما مواجهه با تخریب برخی از این منابع خدادادی تنها نشان از شعاری بودن نامگذاری این روزها دارد.
در ۳۶۵ روز از سال شاهد تخریب بسیاری از منابع طبیعی هستیم و تنها در چند روز با پرداختن شعاری به مقوله حفاظت از منابع طبیعی میخواهیم وجدان خود را آسوده کنیم. زیرا به اندازهای که در باب حفاظت از منابع طبیعی دم میزنیم و شعار میدهیم و به مراسم نمایشی روزهایی مثل درختکاری و هوای پاک میپردازیم و هیچ اقدام عملی در خصوص این شعارها به عمل نمیآوریم. (دوصد گفته چون نیم کردار نیست) نه دلسوزی کافی برای درختکاری داریم و نه تلاشی برای ایجاد هوای پاکی که در سایه آن تنفس سالمی داشته باشیم.
همه ما برای حفاظت از منابع طبیعی و محیط زیست مسئولیم. برای این کار نه نیاز به همایش داریم و نه به بخشنامه و دستورالعمل. اگر هر کدام از ما به سهم خود برای طبیعت و محیط طبیعی ارزش قائل شده و آن را آلوده نسازیم و در جهت رفع آلودگی آن تلاش کنیم،(که اگر عقل سلیم داشته باشیم حتما اینکار را میکنیم) در مدت کوتاهی شاهد طبیعتی عاری از آلودگی خواهیم بود که هر کس به آن پا بگذارد احساس طرب و شادی و سرخوشی بنماید.
وقتی برای گردش و تفریح به دامان طبیعت میرویم، طبیعت؛ مهربانانه ما را میپذیرد. ما از هوای پاک، آب و محیطی پاکیزه و مناظری زیبا و چشم نواز بهرهمند میشویم. اما آیا زمانی که پس از گردش و تفریح طبیعت را ترک میکنیم باز هم به همان شکلی است که ما به آنجا پا گذاشتهایم؟ بهتر بگوییم آیا ما هم به همان میزان که طبیعت با ما مهربان بوده با آن مهربان بودهایم؟
برگرفته از سایت http://gharibane.ir
